نقش احساس تعلق خانوادگی و مهارت های تنظیم هیجان در پیش بینی رفتارهای خودآسیبی نوجوانان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش احساس تعلق خانوادگی و مهارت های تنظیم هیجان در پیش بینی رفتارهای خودآسیبی نوجوانان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه منطقه ۱۲ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳ - ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهای خودآسیبی، پرسشنامه احساس تعلق خانوادگی و پرسشنامه تنظیم هیجان بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و آزمون تی مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین احساس تعلق خانوادگی و رفتارهای خودآسیبی رابطه منفی و معنادار وجود دارد همچنین بین مهارت های تنظیم هیجان و رفتارهای خودآسیبی نیز رابطه منفی و معناداری مشاهده شد. یافته ها نشان داد که احساس تعلق خانوادگی و تنظیم هیجان توانایی پیش بینی رفتارهای خودآسیبی را به صورت مستقل و همزمان دارند علاوه بر این بین دختران و پسران در میزان رفتارهای خودآسیبی تفاوت معناداری مشاهده شد و دختران میانگین بالاتری داشتند. در مجموع نتایج پژوهش بر اهمیت نقش خانواده و مهارت های تنظیم هیجان در کاهش رفتارهای خودآسیبی نوجوانان تاکید می کند. بر این اساس تقویت روابط خانوادگی و آموزش مهارت های تنظیم هیجان می تواند در پیشگیری از رفتارهای خودآسیبی نوجوانان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خودآسیبی ، احساس تعلق خانوادگی ، تنظیم هیجان ، نوجوانان ، سلامت روان ، دانش آموزان متوسطه