تاثیر الگوریتم های هوش مصنوعی در شبکه های اجتماعی بر خود تنظیمی رفتاری نوجوانان: نقش میانجی خودکارآمدی دیجیتال تنظیم هیجانی و آگاهی دیجیتال

با گسترش استفاده نوجوانان از شبکه های اجتماعی مهارت های خود تنظیمی رفتاری بیش از پیش اهمیت یافته اند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر ویژگی های الگوریتم های مبتنی بر هوش مصنوعی در شبکه های اجتماعی بر خود تنظیمی رفتاری نوجوانان و تبیین نقش میانجی خودکارآمدی دیجیتال، تنظیم هیجانی و آگاهی دیجیتال بود. پژوهش حاضر با رویکرد کمی و طرح همبستگی مدل یابی انجام شد. نمونه پژوهش شامل نوجوانان ۱۳ تا ۱۷ سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه ویژگی های مبتنی بر AI، مقیاس خود تنظیمی رفتاری و مقیاس های خودکارآمدی دیجیتال، تنظیم هیجانی و آگاهی دیجیتال بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و تحلیل میانجی گری به روش بوت استرپ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که ویژگی های مبتنی بر هوش مصنوعی رابطه مثبت و معناداری با خود تنظیمی رفتاری نوجوانان دارند. همچنین هر سه متغیر میانجی نقش میانجی گری جزئی در این رابطه ایفا کردند و تنظیم هیجانی بیشترین سهم را در تبیین این ارتباط داشت. یافته ها نشان می دهد که فناوری های هوشمند در صورت تقویت مهارت های روان شناختی و سواد دیجیتال می توانند به عنوان ابزاری توانمندساز در رشد خود تنظیمی نوجوانان عمل کنند. نتایج این پژوهش می تواند در طراحی مسئولانه الگوریتم ها و برنامه های آموزشی مرتبط با سواد رسان های مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شبکه های اجتماعی ، سلامت روان دیجیتال