کاربرد هوش هیجانی در پیش بینی موفقیت درمان شناختی برای بی اشتهایی عصبی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش هیجانی در پیش بینی میزان موفقیت درمان شناختی در بیماران مبتلا به بی اشتهایی عصبی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی - پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی بیماران ۱۸ تا ۳۰ ساله مبتلا به بی اشتهایی عصبی بود که در سال ۱۴۰۴ در مراکز تخصصی اختلالات خوردن شهر شیراز تحت درمان شناختی قرار داشتند. بر اساس فرمول کوکران از میان حدود ۱۶۰ بیمار واجد شرایط، ۱۱۳ نفر به عنوان نمونه برآورد شدند که در نهایت داده های ۱۱۰ نفر مورد تحلیل قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه هوش هیجانی شات (SEIS) و پرسشنامه پیامدهای درمان (Q-۴۵۰) بود. پرسشنامه ها در دو مرحله پیش از درمان و پس از تکمیل ۱۰ جلسه درمان شناختی اجرا شدند. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد که مقادیر ۰.۸۷ برای هوش هیجانی و ۰.۹۱ برای پیامدهای درمان به دست آمد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با بهره گیری از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین هوش هیجانی و موفقیت درمان شناختی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۵۴۲، p=۰.۰۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد مولفه های هوش هیجانی توانستند ۳۸ درصد از واریانس موفقیت درمان را پیش بینی کنند (R²=۰.۳۸). در میان مولفه ها، تنظیم هیجان قوی ترین پیش بینی کننده موفقیت درمان بود. یافته ها نشان می دهد که سطوح بالاتر هوش هیجانی به ویژه توانایی تنظیم هیجان ها می تواند به بهبود بیشتر بیماران مبتلا به بی اشتهایی عصبی در فرایند درمان شناختی کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، درمان شناختی ، بی اشتهایی عصبی ، تنظیم هیجان ، اختلالات خوردن