اثر بخشی زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر تاب آوری زوجین جوان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر تاب آوری زوجین جوان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین جوان مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود که از این میان تعداد ۱۰ زوج (۲۰ نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۰ نفر) و کنترل (۱۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد را در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر اساس مدل ۲۰۲۲ Beatrice دریافت نمود در حالی که گروه کنترل در طول این مدت هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانر و RISC استفاده شد که در آن نمرات بالاتر نشان دهنده تاب آوری بیشتر است. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل و تی وابسته در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام گرفت. نتایج آزمون تی وابسته در گروه آزمایش نشان داد که میانگین نمرات تاب آوری از ۶۳/۲۰ در پیش آزمون به ۷۷/۸۰ در پس آزمون افزایش یافته است و این تغییر از نظر آماری معنادار است (p < ۰/۰۰۱, t = ۹/۰۵). در مقابل در گروه کنترل تغییر معناداری میان نمرات پیش آزمون و پس آزمون مشاهده نشد (t = ۲۸/۱۰, p = ۰/۷۸۰). همچنین مقایسه بین گروهی نشان داد که میزان افزایش تاب آوری در گروه آزمایش به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بوده است. بر اساس یافته های این پژوهش زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) رویکردی موثر در ارتقای تاب آوری زوجین جوان است و می تواند به بهبود انعطاف پذیری روان شناختی و کیفیت روابط زناشویی در مواجهه با چالش های زندگی مشترک کمک کند.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد ، تاب آوری زوجین جوان ، انعطاف پذیری روانشناختی