بررسی نقش زاویه دید در شکل گیری شخصیت ها در دو داستان «بچه ی مردم؛ اثر جلال آل احمد» و «گدا؛ اثر غلامحسین ساعدی»

این پژوهش به بررسی نقش زاویه دید در شکل گیری و فهم شخصیت ها در دو داستان «بچه ی مردم» از جلال آل احمد و «گدا» از غلامحسین ساعدی می پردازد. در هر دو اثر زاویه دید نه تنها کارکرد روایت گری دارد، بلکه عامل تعیین کننده ای در برجسته سازی بحران های روانی و اجتماعی شخصیت های اصلی محسوب می شود. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه مستقیم متن داستان ها و تحلیل ساخت روایت است. یافته ها نشان می دهد که انتخاب زاویه دید اول شخص در داستان بچه ی مردم درک عمیق تری از ترس، اضطراب و گسست روانی شخصیت زن ارائه می دهد؛ در حالی که زاویه دید اول شخص در داستان «گدا» موجب بازتاب چرخه فقر، درماندگی و فروپاشی تدریجی پیرزن در بستری جمعی می شود. نتیجه آن که در هر دو داستان، زاویه دید نقشی اساسی در خلق شخصیت، انتقال تنش ها و فضاسازی اجتماعی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

زاویه دید ، شخصیت پردازی ، آل احمد ، ساعدی ، روایت شناسی