بررسی رویکردهای نوین در طراحی برنامه ریزی درسی

هدف این پژوهش بررسی رویکردهای نوین در طراحی برنامه ریزی درسی با تاکید بر تحولات ناشی از فناوری های دیجیتال، تحلیل داده های آموزشی و شخصی سازی یادگیری است. در سال های اخیر برنامه ریزی درسی از الگوهای سنتی، خطی و محتوا محور به سمت مدل های پویا داده محور و یادگیرنده محور حرکت کرده است. این مطالعه با بهره گیری از روش مرور نظام مند ادبیات پژوهش و تحلیل محتوای کیفی به بررسی ۵۲ مطالعه منتخب در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که سه مولفه کلیدی شامل فناوری های نوین، آموزشی، تحلیل داده های یادگیری و شخصی سازی آموزش نقش تعیین کننده ای در ارتقای اثر بخشی برنامه های درسی دارند همچنین نتایج نشان می دهد که برنامه ریزی درسی در حال تبدیل شدن به یک سیستم تطبیقی و هوشمند است که به صورت پویا از داده های یادگیری برای بهینه سازی فرآیند آموزش استفاده می کند. این تحول بیانگر یک تغییر پارادایمی از آموزش ایستا به آموزش هوشمند و مبتنی بر داده است. در نهایت پژوهش حاضر چارچوبی مفهومی برای درک تعامل میان فناوری، یادگیرنده و داده در طراحی برنامه درسی ارائه می دهد و بر ضرورت بازطراحی سیاست های آموزشی در راستای توسعه سیستم های یادگیری هوشمند تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، یادگیری تطبیقی ، تحلیل داده های آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، شخصی سازی یادگیری