پیوندهای بانکی و تاثیرآنها بر سرمایه گذاری مستقیم خارجی در کشورهای در حال توسعه: تحلیل اثرات و پیشنهادات سیاستی

سرمایه گذاری مستقیم خارجی یکی از پایه های اصلی تاب آوری اقتصادی و توسعه پایدار به شمار می رود. با این حال، نارسایی های ساختاری در شبکه های مالی و محدودیت های موجود در تخصیص سرمایه می تواند روند جذب آن را مختل کند. در این میان پیوندهای بانکی میان کشورها به ویژه در چارچوب فعالیت های شرکت های چندملیتی می توانند نقش مهمی در کاهش عدم قطعیت و تسهیل جریان های سرمایه گذاری فرامرزی داشته باشند. این پژوهش بررسی می کند که چگونه گسترش و تجمیع پیوندهای بانکی می تواند به صورت پایدار ورود سرمایه گذاری مستقیم خارجی را افزایش دهد. در این مطالعه پیوندهای بانکی بر اساس تعداد بانک های مشترک میان دو کشور که از طریق وام دهی سندیکایی مرکزی به هم متصل اند سنجیده شده است. نتایج تجربی مبتنی بر مدل گرانش و داده های مرکزی نشان می دهد که پیوندهای بانکی از مسیر بهبود دسترسی به اطلاعات، تقویت تامین مالی خارجی و توسعه خدمات مالی بین المللی جذابیت کشور میزبان برای جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی را به طور مستمر افزایش می دهند. این اثر در کشورهایی با توسعه مالی پایین تر، کیفیت نهادی ضعیف تر و ریسک سرمایه گذاری بیشتر پررنگ تر است؛ در حالی که در کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی اثر معناداری مشاهده نمی شود. همچنین تحلیل های زمانی نشان می دهد که پیوندهای تازه تاسیس نسبت به پیوندهای قدیمی نقش موثرتری در جذب سرمایه گذاری دارند. نتایج تحلیل های تعاملی نیز بیانگر آن است که کیفیت نهادی و سطح توسعه مالی کشور میزبان اثر پیوندهای بانکی را تعدیل می کنند و در محیط هایی با ریسک سرمایه گذاری بالا این تاثیر تقویت می شود. یافته های این مطالعه نه تنها به فهم بهتر عوامل تعیین کننده سرمایه گذاری مستقیم خارجی کمک می کند بلکه پیامدهای کاربردی مهمی برای سیاست گذاران اقتصادهای نوظهور دارد. این کشورها می توانند با تعمیق گشودگی مالی، تقویت پیوندهای بانکی بین المللی و توسعه بازارهای ثانویه مرتبط با وام های سندیکایی مرکزی ظرفیت جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی ورودی را افزایش داده و مسیر رشد اقتصادی پایدار و مقاوم در برابر شوک های خارجی را هموار سازند.

کلیدواژه ها:

سرمایه گذاری مستقیم خارجی ، تامین مالی خارجی ، کشورهای در حال توسعه ، پیوندهای بانکی