مطالعه موردی کارکنان شرکتهای دانش بنیان ایران

در اقتصاد دانش بنیان معاصر، سرمایه انسانی به عنوان یکی از مهم ترین منابع ایجاد مزیت رقابتی پایدار در سازمان ها شناخته می شود و توسعه قابلیت های کارکنان از طریق آموزش و توانمندسازی به طور فزاینده ای مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. با وجود این بسیاری از مطالعات پیشین این مفاهیم را به صورت جداگانه بررسی کرده اند و چارچوب نظری منسجمی برای تبیین رابطه میان آموزش، توانمندسازی کارکنان و تعهد سازمانی به ویژه در بستر سازمان های دانش بنیان کمتر ارائه شده است. بر این اساس، هدف این پژوهش تبیین و مدل یابی نظری روابط میان آموزش کارکنان، توانمندسازی کارکنان و تعهد سازمانی در شرکت های دانش بنیان است. این پژوهش با رویکرد نظری و تحلیلی و بر پایه بررسی نظام مند ادبیات علمی در حوزه مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی انجام شده است. در این چارچوب، مفاهیم اصلی پژوهش از طریق تحلیل مفهومی و مقایسه دیدگاه های نظریه پردازان استخراج و سپس با بهره گیری از سنتز نظری و استدلال مفهومی در قالب یک مدل مفهومی یکپارچه سازماندهی شده اند. مبانی نظری پژوهش بر نظریه سرمایه انسانی، نظریه تبادل اجتماعی، مدل توانمندسازی روان شناختی و مدل سه بعدی تعهد سازمانی استوار است. یافته های نظری نشان می دهد که آموزش کارکنان از طریق ارتقای شایستگی، خودکارآمدی و آمادگی حرفه ای زمینه شکل گیری توانمندسازی روان شناختی را فراهم می کند و توانمندسازی به عنوان سازوکاری میانجی در تقویت تعهد سازمانی ایفای نقش می کند. همچنین نتایج تحلیل مفهومی نشان می دهد که تعهد عاطفی بیشترین هم پوشانی نظری را با ابعاد توانمندسازی دارد و اثر بخشی آموزش در تقویت تعهد سازمانی تا حد زیادی به شرایط سازمانی و حمایت مدیریتی وابسته است. در مجموع، پژوهش حاضر با ارائه یک چارچوب مفهومی منسجم به غنای ادبیات نظری مدیریت منابع انسانی کمک می کند و می تواند مبنایی برای انجام پژوهش های تجربی آینده درباره توسعه سرمایه انسانی و نگرش های سازمانی در سازمان های دانش بنیان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش کارکنان ، توانمندسازی کارکنان ، تعهد سازمانی ، سازمان های دانش بنیان ، مدیریت منابع انسانی