نقش سیستمهای دیجیتال مدیریت تولید در ارتقای عملکرد پایدار زنجیره تامین در صنایع فولاد اصفهان

این مقاله نظری به بررسی نقش سیستم های دیجیتال مدیریت تولید در ارتقای عملکرد پایدار زنجیره تامین در صنایع فولاد اصفهان می پردازد و با تکیه بر یک چارچوب مفهومی یکپارچه پیوند میان تحول دیجیتال و پایداری را در سه بعد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی تبیین می کند. هدف اصلی پژوهش روشن سازی این مسئله است که چگونه قابلیت های دیجیتال می توانند به عنوان اهرمی راهبردی برای تقویت تاب آوری، هماهنگی عملیاتی و پاسخ گویی بهتر زنجیره تامین عمل کنند. پژوهش با رویکردی تحلیلی مفهومی و بر پایه مرور نظام مند، ادبیات تحلیل تطبیقی نظری و تلفیق مفهومی انجام شده و از نظریه منبع محور، نظریه ذی نفعان و ادبیات صنعت ۴.۰ برای صورت بندی استدلال خود بهره می گیرد. یافته های نظری نشان می دهد که سه مولفه «یکپارچگی داده ها»، «پایش لحظه ای» و «هوشمندسازی تصمیم گیری» مهم ترین سازوکارهای اثرگذار بر عملکرد پایدار زنجیره تامین هستند و شفافیت اطلاعاتی در مرکز این روابط قرار دارد. در مجموع، مقاله نشان می دهد که مدیریت تولید دیجیتال صرفا یک ابزار فناورانه نیست بلکه سازوکاری راهبردی برای توسعه پایدار صنعتی محسوب می شود. این چارچوب می تواند مبنایی برای پژوهش های تجربی آینده، اعتبارسنجی در صنایع مختلف و بررسی جنبه های امنیتی، اخلاقی و حکمرانی داده محور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سیستمهای دیجیتال مدیریت تولید ، زنجیره تامین پایدار ، صنعت ۴.۰ ، تصمیم گیری هوشمند ، صنایع فولاد اصفهان