اثربخشی روان درمانی گروهی وجودی به شیوه معنا درمانی بر اضطراب مرگ و ابعاد کیفیت زندگی در بیماران مرد مبتلا به سرطان

مقدمه سرطان یک بیماری فراگیر است که با انحراف تدریجی بدن از قابلیت های عصبی، ایمنی، سوخت و ساز و عملکرد غدد درون ریز بر کل اکوسیستم بدن تاثیر منفی می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی وجودی با روش معنادرمانی بر اضطراب مرگ و ابعاد کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. روش طرح پژوهش، نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سرطان نیمه پیشرفته مراجعه کننده برای شیمی درمانی به بیمارستان آیت الله خوانساری شهر اراک بود. تعداد ۲۶ بیمار با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر و پرسشنامه سازمان بهداشت جهانی برای کیفیت زندگی (WHOQOL-BREF) بود. برای گروه آزمایش ۹ جلسه مداخله گروه درمانی وجودی با روش معنادرمانی اجرا گردید. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره تحلیل شدند. یافته ها با توجه به نتایج به دست آمده در متغیر اضطراب مرگ (F=۸۰۸.۱۵۸) و کیفیت زندگی (F=۱۲۲.۳۳۸۷) تفاوت بین گروه کنترل و آزمایش معنی دار است. بنابراین فرضیه های پژوهش مبنی بر اثربخشی گروه درمانی وجودی بر کاهش اضطراب مرگ و افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان در سطح ۰.۰۵ معنادار و مورد تایید است. بحث و نتیجه گیری نتایج پژوهش حاضر نشان داد گروه درمانی وجودی با روش معنادرمانی بر اضطراب مرگ و ابعاد کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سرطان موثر است.

کلیدواژه ها:

اضطراب مرگ ، کیفیت زندگی ، گروه درمانی وجودی ، معنادرمانی ، بیماران سرطانی