بررسی اثر بخشی آموزش مهارتهای زندگی بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان طلاق

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر بخشی آموزش مهارتهای زندگی بر افزایش کیفیت زندگی دانش آموزان طلاق بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی همراه با گروه آزمایش و گواه بود. روش نمونه گیری ابتدا کل جامعه آماری به تعداد ۵۵ نفر پرسشنامه کیفیت زندگی ۳۶-sf را تکمیل کردند و شرکت کنندگانی که پایین ترین نمره را اخذ کردند تعداد ۲۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه جایگزین شدند. به گروه آزمایش هشت جلسه شصت دقیقه ای به صورت هفته ای دو جلسه، آموزش مهارت های زندگی ارائه گردید. در پایان آموزش از هر دو گروه خواسته شد پرسشنامه مذکور را دوباره تکمیل نمایند. برای تحلیل داده ها علاوه بر استفاده از آمار توصیفی از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تحلیل کوواریانس تک متغیری ANOVA استفاده شد. نتایج آزمون های تجزیه و تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری نشان داد که تفاوت معنی داری بین دو گروه در افزایش کیفیت زندگی در مرحله پس آزمون وجود دارد. نتایج نشان می دهد که آموزش مهارتهای زندگی باعث افزایش تمامی زیرمقیاس های کیفیت زندگی در گروه آزمایش شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای زندگی ، کیفیت زندگی ، دانش آموز طلاق