تاثیر فرسایش های اجتماعی بر سازگاری زناشویی مروری نظام مند بر رویکردهای نظری و یافته های تجربی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی همه جانبه و نظام مند تاثیر مولفه های فرسایش اجتماعی بر سازگاری زناشویی، با تمرکز بر بافتار فرهنگی و اجتماعی جامعه معاصر ایران انجام شده است. سازگاری زناشویی به عنوان یک سازه پویا و فرآیندی، در دهه های اخیر تحت تاثیر تندبادهای ناشی از نوسازی سریع بحران های معیشتی و تغییرات بنیادین در سرمایه های اجتماعی قرار گرفته است. روش پژوهش حاضر مرور نظام مند اسناد علمی و یافته های تجربی منتشر شده در بازه زمانی دو دهه اخیر است که با رویکرد تحلیل محتوای کیفی و ترکیب نظریه های روان شناختی جامعه شناختی تدوین گردید. یافته های این مرور جامع نشان می دهد که فرسایش اجتماعی در سه سطح تقلیل سرمایه اجتماعی، اعتماد و حمایت، آشفتگی های اقتصادی، استرس مالی و نفوذ فضای مجازی فرسایش توجه منجر به تخریب فرآیندهای انطباقی زوجین می گردد. نتایج تحلیل مدل های آسیب پذیری استرس انطباق- و مدل های تبادلی نشان داد که فرسایش محیطی از طریق سرایت استرس و تخلیه منابع خودتنظیمی کیفیت رابطه را به سمت دلزدگی و گسست هدایت می کند. در نهایت متغیرهای تاب آوری سیستمی، معنویت و مقابله دوجانبه به عنوان عوامل تعدیل کننده کلیدی شناسایی شدند که می توانند اثرات مخرب محیط را خنثی سازند. این مطالعه بر ضرورت گذار از رویکردهای درمانی صرفا فردمحور به سمت مداخلات بافت محور و تقویت زیرساخت های حمایتی اجتماعی برای صیانت از نهاد خانواده تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، فرسایش اجتماعی ، تاب آوری خانواده