نقش سیستم های بازداری و فعال سازی رفتاری و انعطاف پذیری شناختی در پیش بینی تاب آوری پرستاران

این پژوهش با هدف بررسی نقش سیستم های بازداری و فعال سازی رفتاری و انعطاف پذیری شناختی در پیش بینی تاب آوری پرستاران انجام شد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های بنیادین و از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر تمامی پرستاران شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بودند که از بین آن ها به صورت آنلاین و در دسترس ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری (CD-RISC، کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳)، مقیاس سیستم های بازداری فعال سازی رفتاری (BIS/BAS کارور و وایت، ۱۹۹۴) و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی (CFI، دنیس و واندروال، ۲۰۱۰) بودند. داده ها با استفاده از روش رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین سیستم بازداری رفتاری با تاب آوری رابطه منفی معنادار و بین سیستم فعال سازی رفتاری و انعطاف پذیری شناختی با تاب آوری رابطه مثبت معناداری وجود دارد (P>۰/۰۰۱). همچنین این متغیرها قادر به پیش بینی ۳۱ درصد از واریانس متغیر تاب آوری در پرستاران بودند. از یافته ها می توان نتیجه گرفت که سیستم های بازداری و فعال سازی رفتاری و انعطاف پذیری شناختی نقش کلیدی در تاب آوری پرستاران دارند و لزوم توجه به این عوامل در تعامل با یکدیگر در برنامه های ارتقای تاب آوری ضروری است.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری ، شناختی ، تاب آوری ، سیستم های بازداری و فعال سازی رفتاری