نقش هوش هیجانی در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی ارائه یک مدل مفهومی مبتنی بر خودکارآمدی در آموزش عالی ایران

افزایش فشارهای آموزشی در نظام آموزش عالی فرسودگی تحصیلی را به یکی از مسائل قابل توجه در میان دانشجویان تبدیل کرده است؛ پدیده ای که می تواند انگیزش کارکرد تحصیلی و سلامت روان آنان را تحت تاثیر قرار دهد. در این میان توجه به سازه های روان شناختی توانمندساز می تواند به درک بهتر راهبردهای پیشگیرانه کمک کند. مقاله حاضر با هدف تبیین جایگاه هوش هیجانی در کاهش فرسودگی تحصیلی و تشریح نقش خودکارآمدی تحصیلی به عنوان سازوکار تبیینی این رابطه در بستر آموزش عالی ایران تدوین شده است. پژوهش با رویکردی نظری تحلیلی و از طریق بررسی و ترکیب یافته های پژوهشی مرتبط انجام شده است. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که توانایی درک، تنظیم و مدیریت هیجان ها می تواند با تقویت باورهای خودکارآمدی، شدت ابعاد مختلف فرسودگی تحصیلی از جمله خستگی، هیجانی، نگرش منفی نسبت به تحصیل و احساس ناتوانی را کاهش دهد. بر این اساس مدل مفهومی پیشنهادی می تواند چارچوبی مناسب برای هدایت پژوهش های تجربی آتی و طراحی مداخلات آموزشی و روان شناختی در راستای ارتقای سلامت روان دانشجویان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، فرسودگی تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، آموزش عالی ، سلامت روان دانشجویان