بازسازی الگوهای دلبستگی ناایمن با رویکردهای فرهنگی و معنوی ارائه یک مدل درمانی مفهومی برای قرن بیست و یکم

الگوهای دلبستگی ناایمن به عنوان یکی از عوامل بنیادین در شکل گیری اختلالات هیجانی، ناپایداری روابط بین فردی و کاهش تاب آوری روان شناختی شناخته می شوند. در دهه های اخیر توجه به نقش بافت فرهنگی و منابع معنوی در ارتقای اثر بخشی مداخلات درمانی افزایش یافته است. پژوهش حاضر با رویکردی مروری - تحلیلی به تبیین چارچوبی مفهومی برای بازسازی الگوهای دلبستگی ناایمن بر اساس ظرفیت های فرهنگی و معنوی می پردازد. در این مدل مفاهیمی همچون شکل گیری پایگاه امن درونی، معناجویی، امید، اعتماد بنیادین و تنظیم هیجانی مبتنی بر باورهای درونی به عنوان سازوکارهای مرکزی تحول روان شناختی مورد بررسی قرار گرفته اند. تحلیل مفهومی نشان می دهد که تلفیق رویکرد دلبستگی با منابع فرهنگی معنوی می تواند به اصلاح بازنمایی های ذهنی از خود و دیگران، کاهش اضطراب دلبستگی، افزایش احساس امنیت درونی و تقویت انسجام روانی منجر شود. در نهایت مقاله حاضر مدلی یکپارچه ارائه می دهد که می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات درمانی سازگار با بافت فرهنگی در قرن بیست و یکم باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، رویکرد فرهنگی ، معنویت ، تنظیم هیجانی ، مدل درمانی مفهومی