مدل سازی تاثیر هوش مصنوعی آموزشی بر ارتقاء مهارتهای خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان دوره متوسطه مطالعاتی ترکیبی با رویکرد تبیینی کیفی-کمی

هدف پژوهش حاضر، مدل سازی تاثیر هوش مصنوعی آموزشی بر ارتقاء مهارتهای خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان دوره متوسطه بود. با توجه به گسترش کاربرد فناوری های هوشمند در محیط های یادگیری و ضرورت توانمندسازی روانی-تحصیلی نسل جدید، بررسی چگونگی اثرگذاری این فناوری ها بر مولفه های شخصیتی و انگیزشی دانش آموزان اهمیت ویژه ای دارد. پژوهش حاضر با رویکرد ترکیبی تبیینی کیفی (کمی) انجام شد. در بخش کیفی از مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از معلمان، دانش آموزان و کارشناسان آموزشی استفاده و داده ها با روش تحلیل مضمون کدگذاری و تحلیل گردید. بر اساس یافته های کیفی، شش مولفه اصلی شامل تعامل هوشمند، بازخورد فوری، شخصی سازی یادگیری، انگیزش درونی، حمایت هیجانی و خودنظم دهی استخراج شد. در بخش کمی مدل مفهومی حاصل با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و داده های گردآوری شده از ۳۱۰ دانش آموز متوسطه شهر قم مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی آموزشی تاثیر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان دارد و خودکارآمدی نیز میانجی رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی و سلامت روان است. یافته ها بر ضرورت توسعه چارچوب های هوشمند آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی برای ارتقاء کیفیت یادگیری و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزشی ، خودکارآمدی تحصیلی ، سلامت روان ، مدل سازی معادلات ساختاری ، رویکرد ترکیبی