تحول دیجیتال در ساختارهای اداری بازآفرینی نقش مدیریت عمومی در عصر هوشمندی

تحول دیجیتال با فراتر رفتن از سطح مکانیکی، فناوری منجر به بازساخت مفهومی و کارکردی مدیریت عمومی در دوران معاصر شده است؛ عصری که در آن سیطره الگوریتم ها داده های عظیم و سامانه های تصمیم یار، معماری کلاسیک بوروکراسی را به چالش کشیده و صورت بندی های جدیدی از حکمرانی را پدید آورده است. هدف پژوهش، حاضر واکاوی تحلیلی تحول ساختارهای اداری در پرتو دیجیتالی شدن و بررسی پیامدهای نهادی، سازمانی و مدیریتی آن در بازتعریف نقش مدیریت عمومی در منظومه حکمرانی هوشمند است. در این مسیر تلاش شده است با بهره گیری از روش پژوهش کیفی مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند متون تخصصی گونه شناسی جامعی از دگردیسی های اداری در لایه های ساختاری معرفتی و کنش مدار ارائه شود. یافته های تحقیق حاکی از آن است که تحول دیجیتال نه صرفا تغییر در ابزارهای اجرایی، بلکه تغییر در منطق تصمیم سازی و بازتوزیع قدرت میان بازیگران انسانی و غیر بشری است. در این میان سازمان های اداری به جای اتکای انحصاری بر سازوکارهای سلسله مراتبی ناگزیر به انطباق با معماری های شبکه ای زمان واقعی و واکنش محور شده اند. همچنین نقش مدیران از کنترل گران فرآیندهای از پیش تعریف شده، به تنظیم گران میان واسطه ای میان داده، سامانه و کنشگر انسانی تغییر یافته است. نتایج نشان داد که در پارادایم جدید، مدیریت عمومی در معرض چرخش های بنیادین از حیث کارکرد، هویت نهادی و میدان کنش قرار گرفته است. این چرخش ها به نحوی گریزن ناپذیر الگوهای کلاسیک حکمرانی را به سوی صورت بندی هایی منعطف، بازنگر و داده محور سوق داده اند که در آنها اقتدار دیگر نه از تمرکز بلکه از ظرفیت هم افزایی میان سطحی در شبکه های اطلاعاتی و نهادی نشات می گیرد. آینده مدیریت عمومی در گرو بازاندیشی مداوم نسبت به موقعیت خود در هندسه ای دیجیتالی شده بی مرکز و متکثر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

الگوریتمیک ، داده محوری ، ساختارزدایی ، مدیریت عمومی