رابطه بین طلاق زوجین بر تعارضات زناشویی و تاب آوری

طلاق به عنوان نقطه اوج فروپاشی ساختار زناشویی پیامدهای روانی اجتماعی عمیقی برای خانواده دارد. با وجود انباشت دانش در حوزه خانواده درمانی، ابهام نظری در مورد چگونگی تعامل تاب آوری با تعارضات زناشویی و نقش آن در پیش بینی طلاق همچنان وجود دارد. هدف پژوهش حاضر، آزمون مدل علی رابطه بین تعارضات زناشویی و تمایل به طلاق با در نظر گرفتن نقش تعدیل گر تاب آوری در زوجین شهر تهران انجام شد. روش این پژوهش از نظر هدف بنیادی کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین شهر تهران در بازه زمانی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که نمونه ای به حجم ۴۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه تعارضات زناشویی (MCQ)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) و پرسشنامه تمایل به طلاق (CUP) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرم افزار SPSS ۲۷ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد تعارضات زناشویی با تمایل به طلاق رابطه مثبت و معنادار و تاب آوری با تمایل به طلاق رابطه منفی و معنادار دارد؛ همچنین تاب آوری نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین تعارضات زناشویی و تمایل به طلاق ایفا کرد. نتیجه گیری: تاب آوری به عنوان یک منبع روانشناختی محافظتی، اثرات مخرب تعارضات زناشویی بر تمایل به طلاق را تضعیف می کند. مداخلات متمرکز بر تقویت تاب آوری می تواند بدون حذف کامل تعارضات، پایداری زندگی مشترک را تضمین نماید.

کلیدواژه ها:

طلاق ، تعارضات زناشویی ، تاب آوری ، تمایل به طلاق ، زوجین