بررسی حسادت و غیبت در سیره معصومین (ع) و نهج البلاغه

این نوشتار به بررسی دو ریشه تخریب گر در روابط انسانی یعنی غیبت و حسادت از منظر آموزه های اسلامی و سیره بره معصومین (ع) می پردازد. حسادت به عنوان آتش سوزان روح در سیره معصومین بررسی می شود پدیده ای که نه تنها آرامش درونی فرد را از بین می برد بلکه با زیر سوال بردن عدالت الهی منجر به نفی نعمت های خدا می شود تحلیل متون وحیانی و کلام حضرت علی (ع) نشان می دهد که راه مقابله با این دو رذیله از طریق تقویت رضایت به قسمت الهی و تمرین خیرخواهی برای دیگران است. در نهج البلاغه امیرالمومنین (ع) با نگاهی دقیق و تحلیلی غیبت را نه تنها یک گناه بلکه تضعیف کننده پیوندهای اجتماعی و ویرانگر عزت نفس انسان می دانند. ایشان تاکید دارند که غیبت در واقع نوعی خودکم بینی است که فرد سعی می کند با تخریب دیگران برتری کاذبی برای خود متصور شود. در نهایت این بررسی نشان می دهد که در سیره معصومین گذشت از حق و تکیه بر کمال درونی تنها راه رهایی از زنجیرهای حسادت و غیبت است.

کلیدواژه ها:

غیبت ، حسادت ، نهج البلاغه