بررسی رابطه ی بین زبان معلم و احساس تعلق دانش آموزان با نیازهای ویژه در کلاس های فراگیر

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه زبان معلم با احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان با نیازهای ویژه در کلاس های فراگیر بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و مقطعی بود. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان با نیازهای ویژه استان اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ (حدود ۹۵۰ نفر) بود. نمونه شامل ۱۶۸ نفر (۸۸ پسر و ۸۰ دختر) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارها عبارت بودند از: مقیاس زبان و رفتار معلم (۱۲ گویه، اقتباس از مرسر، ۲۰۱۹ و ونتزل، ۲۰۱۶) - مقیاس احساس تعلق روان شناختی به مدرسه (PSSM، ۱۸ گویه، گودناو، ۱۹۹۳). روایی صوری و محتوایی توسط ۱۰ متخصص تایید شد. روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی (CFI = ۰.۹۴۷, TLI = ۰.۹۳۶, RMSEA = ۰.۰۵۸) و پایایی به روش آلفای کرونباخ (زبان معلم α = ۰.۸۹؛ احساس تعلق α = ۰.۸۸) و پایایی ترکیبی (CR > ۰.۸۰) تایید گردید. یافته ها نشان داد بین زبان معلم و احساس تعلق به مدرسه رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r = ۰.۶۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که «زبان حمایتگرانه» قوی ترین پیش بین است (β = ۰.۳۸, p < ۰.۰۰۱) و در مجموع ۵۳ درصد از واریانس احساس تعلق را تبیین می کند (R² = ۰.۵۳). نتایج بر ضرورت آموزش مهارت های زبانی حمایتگرانه و بازخورد مثبت به معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، آموزش فراگیر ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، زبان معلم ، زبان حمایتگرانه