بررسی رابطه خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودکارآمدی در انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می باشد. جامعه آماری تحقیق کلیه دانش آموزان پایه نهم شهرستان اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ می باشد. برای جمع آوری داده ها مقیاس خودکارآمدی (مورگان و جینگ، ۱۹۹۹) و مقیاس انگیزش پیشرفت (هرمنس، ۱۹۸۵) اجرا شد. در این پژوهش از روش های آمار توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد و خطای استاندارد) و آزمون همبستگی استفاده شد. آزمون فرضیه ها نشان داد که ضریب همبستگی بین خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت دانش آموزان پسر دوره راهنمایی (p<۰.۰۵ و r=۰.۳۰) معنادار است. بنابر این با ۹۵ درصد اطمینان می توان نتیجه گرفت بین خودکارآمدی با انگیزش پیشرفت دانش آموزان پسر دوره راهنمایی رابطه مثبت معنادار وجود دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، انگیزش پیشرفت ، دانش آموزان