نماز و نهج البلاغه

نماز یکی از برکات الهی است ، که انسان را از تعلقات دنیوی دور و به ملکوت اعلی نزدیک می نماید ، به طوری که رسول خدا (ص) فرمودند : « ان المصلی یناجی ربه » یعنی : « نمازگزار با خدا مناجات می کند ». نماز آهنگ توحید و یکتاپرستی و سرود فضیلت وطهارت دل است ، انسان باید فکر و روح خود را توسط نماز و آموزه های آن در برابر عوامل شرک زا و آلوده کنندای همچون : خودخواهی ها ، چشم رو هم چشمی ها ، غرور ناشی از پیروزی و کامیابی، عقده روانی ناشی از شکست و ناکامی، و به دنبال آن حسد و کینه و انتقام و صدها آلودگی دیگر که روح را تیره می کند و انسان را از راه راست زندگی، راه پاکی و فضیلت و تقوا منحرف ساخته و از یاد خدا غافل نموده و به دام شیطان و وسوسه های شیطانی می افکند، صیقل دهد. به خاطر همین اهمیت است که امیر مومنان علی علیه السلام در نهج البلاغه درارزش نماز و تاثیرآن بر کارهای دیگر فرمودند: « و اعلم ان کل شیء من عملک تبع لصلاتک » « و بدان که هر کار دیگرت در ارزش تابع نمازتو خواهد بود.» و نیز در فرازی دیگر از بیاناتشان در این کتاب ارزشمند ، از نماز، این فرمان بزرگ الهی و محبوب مورد علاقه اش که برای هیچ عملی بمانند آن ارج نمی نهد، سخن به میان آورده و اهمیت وجایگاه آن را یادآور شده است. در این مقاله سعی شده است ، با روش توصیفی _ تحلیلی و با ابزار کتابخانه ای ، ابتدا به نماز ، آثار واهمیت آن ، اشاره گردد و این نتیجه به دست آمد که نماز در نهج البلاغه از جایگاه ویژه ای برخوردار است.

کلیدواژه ها:

نماز ، معراج ، نهج البلاغه ، امام علی (ع)