موانع و تسهیل گرهای تشخیص اختلال بیش فعالی و نقص توجه از منظر مادران: مطالعه پدیدارشناسی

تشخیص به موقع اختلال بیش فعالی و نقص توجه برای پیشگیری از پیامدهای منفی آن حیاتی است. با این حال، درک تجربه والدین، به ویژه مادران، از فرآیند تشخیص، موضوعی است که کمتر به آن پرداخته شده است. این مطالعه با هدف واکاوی تجارب مادران از مسیر تشخیص اختلال بیش فعالی و نقص توجه در فرزندشان انجام شد. روش: این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام گردید. مشارکت کنندگان، ۱۲ مادر دارای کودک مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه در شهر میبد در سال ۱۴۰۲ بودند که به روش هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از روش ۷ مرحله ای کلایزی تحلیل شدند. یافته ها: تجارب مادران در دو مضمون اصلی «تشخیص زودهنگام» و «تشخیص دیرهنگام» سازماندهی شد. عوامل تسهیل کننده تشخیص زودهنگام شامل هوشیاری و آگاهی قبلی نسبت به اختلال و تحقیق فعال بود. در مقابل، موانع تشخیص دیرهنگام شامل عدم آگاهی و حساسیت اولیه، دریافت مشورت های نادرست و ترس آفرین از اطرافیان، و مواجهه با بی توجهی یا تشخیص های متناقض از سوی متخصصان و همسران می شد. وجود فرزند دیگر برای مقایسه، به عنوان یک عامل تسهیل کننده جدید شناسایی شد. نتیجه گیری: تجربه مادران نشان می دهد که مسیر تشخیص اختلال بیش فعالی و نقص توجه یک فرآیند خطی و ساده نیست و تحت تاثیر تعامل پیچیده ای از عوامل فردی، بین فردی و خانوادگی قرار دارد. افزایش آگاهی عمومی و حرفه ای و حمایت از خانواده ها در این مسیر ضروری است.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، نقص توجه ، تشخیص ، مادران