مدلسازی و سنجش سازمان با قابلیت اطمینان بالا با رویکرد ترکیبی در پژوهشگاه فضایی ایران

امروزه با پیچیده تر شدن ساختار و عملکرد سازمان ها، سازماندهی محیط کار و ایجاد محیطی آرام و بهره ور جهت کاراتر و اثربخش تر شدن اقدامات و فعالیت های منابع که منتج به ایجاد سازمان با قابلیت اطمینان بالا شود، از دغدغه های اصلی مدیران است. پژوهش حاضر با هدف ارائه و تبیین مدل ایجاد سازمان با قابلیت اطمینان بالا در پژوهشگاه فضایی ایران با رویکردی ترکیبی انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش در بخش کیفی ۹ نفر از خبرگان دانشگاهی و مدیران ارشد پژوهشگاه فضایی ایران و در بخش کمی کارکنان و مدیران این پژوهشگاه است که حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران برابر با ۲۷۷ نفر تعیین و نمونه گیری به شیوه تصادفی ساده انجام شد. در بخش کیفی با استفاده از روش نظریه پردازی داده بنیاد، پس از انجام مطالعات گسترده کتابخانه ای در زمینه موضوع پژوهش و انجام مصاحبه های عمیق و نیمه ساختار یافته با خبرگان دانشگاهی و مدیران ارشد سازمان طی فرآیندی رفت و برگشتی تا رسیدن به مرحله اشباع، نظری نسبت به کدگذاری داده های مستخرج از متون مصاحبه ها طبقه بندی مفاهیم حاصله و ارائه نظریه در چارچوب مدل مفهومی پژوهش اقدام گردید. سپس در بخش کمی، جهت سنجش برازش و آزمون الگوی به دست آمده از بخش کیفی پژوهش از روش تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج حاصله موید آن است که مقوله ایجاد سازمان با قابلیت اطمینان بالا با توجه به عوامل، علی زمینه ای و مداخله گر شکل گرفته از طریق راهبردهایی نظیر بازطراحی و متناسب سازی ساختار با ماموریت های سازمانی، چابکسازی فرایندهای سازمان، تنوع بخشی منابع تامین مالی، استقرار و تقویت نظام یکپارچه ارزیابی عملکرد، پیاده سازی و اجرای برنامه های استراتژیک سازمان، پیاده سازی مدیریت دانش در سازمان، ارتقای عملکرد منابع انسانی با ماموریت های سازمان منجر به شکل گیری و توسعه سازمان با قابلیت اطمینان بالا و ارتقا و تثبیت موقعیت سازمان می شود همچنین نتایج بخش کمی موید برازش و مطلوبیت مدل پیشنهادی پژوهش است.

کلیدواژه ها:

سازمان ، قابلیت ، اطمینان ، پژوهشگاه فضایی ایران