بررسی نقش سبک های دلبستگی در پیش بینی خودشفقت ورزی

در دنیای امروز، خود شفقت ورزی به عنوان یک عامل کلیدی در بهبود سلامت روان شناخته شده است و شناخت عواملی که بر آن تاثیر می گذارند می تواند راه کارهایی برای ارتقای بهزیستی روان شناختی در افراد فراهم کند. از این رو، هدف پژوهش حاضر، پیش بینی خود شفقت ورزی بر اساس سبک های دلبستگی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه شیراز بود. به این منظور ۲۰۰ دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاه شیراز (۹۶ پسر و ۱۰۴ دختر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و مقیاس های سبک های دلبستگی هازن و شیور (۱۹۸۷) و خود شفقت ورزی نف (۲۰۰۳) را تکمیل نمودند. پایایی ابزارها به وسیله ضریب آلفای کرونباخ و روایی آن ها به وسیله تحلیل عامل تاییدی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاکی از روایی و پایایی قابل قبول ابزارها بود. داده ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شد و نتایج نشان داد که سبک دلبستگی دوسوگرا پیش بینی کننده ی منفی و معنی دار خودشفقت ورزی بود.

کلیدواژه ها:

خود شفقت ورزی ، سبک های دلبستگی ، سبک دلبستگی دوسوگرا