اثربخشی درمان تنظیم هیجان بر ناگویی خلقی، اجتناب شناختی و کفایت اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان تنظیم هیجان بر ناگویی خلقی، اجتناب شناختی و کفایت اجتماعی دانش آموزان انجام شد. طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان پایه ششم شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند که از میان آنها ۴۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند و به پرسشنامه های استاندارد ناگویی خلقی تورنتو (۱۹۹۴)، پرسشنامه اجتناب شناختی سکستون و داگاس (۲۰۰۴) و پرسشنامه کفایت اجتماعی فلنر و همکاران (۱۹۹۰) پاسخ دادند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری انجام شد. یافته ها نشان داد که درمان تنظیم هیجان بر ناگویی خلقی، اجتناب شناختی و کفایت اجتماعی دانش آموزان پایه ششم اثربخش است. می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های تنظیم هیجان، به دانش آموزان کمک می کند تا بهتر بتوانند هیجانات خود را مدیریت و ابراز نموده و بدین ترتیب ناگویی خلقی آنان را کاهش می دهد و به آنان می آموزد تا به جای اجتناب از موقعیت های تنش زا با آن مواجه گردند و اجتناب شناختی شان بهبود یابد و کفایت اجتماعی را در آنان افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

درمان تنظیم هیجان ، ناگویی خلقی ، اجتناب شناختی ، کفایت اجتماعی ، دانش آموزان