بازاندیشی در مفهوم تربیت در عصر بحران های جهانی پسا انسان گرایانه از فلسفه کلاسیک تا رویکردهای معاصر

در قرن بیست و یکم با گسترش بحران های جهانی مانند دگرگونی اقلیمی، نابرابری های اجتماعی و دگرگونی فناورانه، مفهوم تربیت نیازمند بازنگری بنیادین است. این مقاله با رویکردی تطبیقی تحلیلی به واکاوی فراز و فرود مفهوم تربیت از دیدگاه فلسفه ی کلاسیک اسلامی و غربی همچون افلاطون، فارابی و کانت تا رویکردهای کنونی پسا انسان گرایانه می پردازد. هدف اصلی روشن سازی ضرورت بازاندیشی در بنیان های فلسفی تربیت برای پاسخ گویی به چالش های نوپدید جهانی است. مقاله با واکاوی انتقادی مفهوم های کلیدی چون «انسان»، «رشد» و «غایت تربیت»، چارچوبی مفهوم گرا برای تربیت در عصر بحران ارائه می دهد که تاکید بر پیوند میان آگاهی زیست محیطی، اخلاق جهانی و تاب آوری اجتماعی دارد.

کلیدواژه ها:

فلسفه تعلیم و تربیت ، پسا انسان گرایی ، تربیت در بحران ، اخلاق ، جهانی ، تاب آوری اجتماعی