سیاست گذاری های نوین برای کاهش شکاف دسترسی دیجیتال نقش سامانه های آموزشی سازگار (Adaptive Learning Systems) در ارتقاء عدالت آموزشی در مناطق محروم ایران

این مقاله به بررسی ضرورت و طراحی سیاست گذاری های نوین در راستای تحقق عدالت آموزشی در جمهوری اسلامی ایران می پردازد. با پذیرش این واقعیت که رویکردهای سنتی مبتنی بر برابری ورودی در کاهش شکاف های منطقه ای ناموفق بوده اند، تحقیق حاضر بر مفهوم انصاف (Equity) به عنوان سنگ بنای سیاست گذاری های آموزشی تمرکز می کند. هدف اصلی، ارائه چارچوبی سیاستی است که با شناسایی و رفع نابرابری های ساختاری شامل کیفیت نیروی انسانی، توزیع منابع و حمایت های محیطی، شکاف های آموزشی بین مناطق برخوردار و محروم را کاهش دهد. در این راستا، راهبردهای کلیدی شامل تدوین سیاست های تفاضلی در تخصیص بودجه مبتنی بر شاخص محرومیت و ایجاد سازوکارهای پایش مستمر عملکرد منطقه ای پیشنهاد می شود. نتیجه گیری اصلی مقاله این است که گذار موفق به عدالت آموزشی مستلزم حرکت از توزیع یکسان به سمت تخصیص هدفمند منابع جبرانی است که می تواند توسط یک سامانه مدیریت داده محور پشتیبانی شود. این رویکرد، زمینه را برای تبدیل رهیافت های مبتنی بر فناوری های نوظهور مانند سیستم های سازگار به ابزارهای اجرایی عدالت محور فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، سیاست گذاری آموزشی ، انصاف ، شکاف آموزشی ، تخصیص منابع تفاضلی ، مناطق محروم