اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) بر تنظیم هیجان نوجوانان پسر مبتلا به اختلال سلوک (CD)

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) بر تنظیم هیجان نوجوانان پسر مبتلا به اختلال سلوک (CD) بود. روش پژوهش طرح پژوهشی حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون بود. جامعه آماری شامل نوجوانان پسر ۱۳ الی ۱۸ سال دچار اختلال سلوک مراجعه کننده به مراکز روانشناسی و مشاوره تخصصی سلامت روان کلینیک ها و مراکز مشاوره خانواده شهر قم در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۳۰ نفر (هر گروه ۱۵ نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه تنظیم هیجان گار نفسکی و همکاران (۲۰۰۱) پاسخ داده شد و در پایان به مدت ۱۰ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای، تحت رفتار درمانی دیالکتیکی قرار گرفتند. یافته ها نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) بر تنظیم هیجان نوجوانان پسر مبتلا به اختلال سلوک (CD) معنا دار است. نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که رفتار درمانی دیالکتیکی می تواند بر تنظیم هیجان نوجوانان پسر مبتلا به اختلال سلوک اثر بخش باشد.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی دیالکتیکی ، DBT ، تنظیم هیجان ، نوجوانان پسر ، اختلال سلوک