اثر بخشی آموزش مهارت همدلی بر سازگاری زناشویی زوجین زنجان

سازگاری زناشویی یکی از عوامل کلیدی در زندگی زناشویی است که پیامدهای گسترده ای بر روی نظام خانواده دارد، بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش مهارت همدلی بر سازگاری زناشویی زوجین زنجان انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر شامل زوجین ۲۰ تا ۴۵ سال مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر زنجان در سه ماهه بهار سال ۱۴۰۳ بودند. در این پژوهش تعداد ۳۰ زوج ۲۰ تا ۴۵ سال با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه سازگاری زناشویی ثنائی (۱۳۸۷) بود. گروه آزمایش مداخله آموزش همدلی را طی دو ماه در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند اما گروه گواه در لیست انتظار بودند. در تدوین مقاله اصول اخلاقی به ویژه امانتداری در استناد به متون و حفظ اصالت مقاله رعایت شده است. داده های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل کوواریانس تک متغیری با نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش همدلی موجب بهبود سازگاری زناشویی زوجین شد (۰/۰۱>P). لذا برنامه آموزش همدلی برای بهبود روابط بین فردی و شناسایی و ابراز هیجانات، زوجین مورد توجه روانشناسان و مشاوران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت همدلی ، سازگاری زناشویی ، زوجین