ارزیابی قابلیت ایجاد مسیرهای دسترسی ویژه افراد با نیازهای خاص در شهرداری قائمشهر

این پژوهش با هدف ارزیابی قابلیت ایجاد مسیرهای دسترسی ویژه افراد با نیازهای خاص در منطقه تحت پوشش شهرداری قائمشهر انجام شده است. روش پژوهش ترکیبی از تحلیل کیفی (مصاحبه با مدیران شهری و افراد دارای نیازهای خاص) و تحلیل کمی (پرسش نامه و سنجش شاخص های دسترسی و مسیرها) است. جامعه آماری افراد دارای معلولیت، سالمندان و والدینی با کودکان دارای نیاز ویژه و نیز کارشناسان برنامه ریزی شهری در قائمشهر بودند که با نمونه گیری تصادفی خوشه ای، ۱۵۰ نفر انتخاب شدند. نتایج نشان می دهد که شاخص های مهمی همچون عرض پیاده روها، وجود رمپ و شیب مناسب، فواصل بین مراکز خدماتی و نوع پوشش کف مسیرها، به ترتیب بیشترین تاثیر را در ارزیابی قابلیت مسیرهای دسترسی داشته اند. میانگین امتیاز قابلیت مسیرها ۶۲٫۴ از صد بوده که نشان دهنده وضعیت نیمه پذیرفتنی است. بر پایه یافته ها، نیاز به اصلاح شاخص های فیزیکی مسیرها، ارائه نقشه های راهنمای ویژه و افزایش بودجه تخصیصی برای بهبود زیرساخت ها وجود دارد. این مطالعه نتیجه می گیرد که برای دستیابی به فضای شهری فراگیر و عادلانه، اقدامات مدیریتی و فناوری ترکیبی ضروری است و پیشنهاد می کند مدل عملیاتی ویژه ای برای شهرداری قائمشهر تدوین شود.

کلیدواژه ها:

دسترسی پذیری ، مسیر ویژه ، افراد با نیازهای خاص ، شهرداری ، مسیر پیاده رو