بررسی محدودیت های وارد بر آزادی های بنیادین در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

آزادی های بنیادین، اصولی هستند که در متون اساسی کشورها و اسناد بین المللی حقوق بشر به رسمیت شناخته شده اند و در شرایط عادی یک جامعه دموکراتیک، جز با رعایت قانون و ضوابط مشخص، نباید نقض شوند. آزادی هایی همچون آزادی شخصی، آزادی اندیشه، بیان، مذهب و حق تشکیل اجتماعات، همگی از ارکان اصلی حقوق بشر به شمار می روند. این آزادی ها تنها با تضمین در نظام قانون گذاری و وجود سازوکارهای اجرایی الزام آور معنا پیدا می کنند؛ چراکه بدون پشتوانه حقوقی و ضمانت اجرا، تحقق عینی آن ها ممکن نیست. قانون اساسی هر کشور، به عنوان مهم ترین سند حقوقی، بازتابی از اراده عمومی ملت در تعیین ساختار حکومت، شیوه اداره کشور، حدود اختیارات و وظایف نهادهای حاکم است. این قانون همچنین چارچوب حقوق عمومی و آزادی های ملت را ترسیم می کند. اهتمام پژوهش حاضر بررسی محدودیت های وارد بر آزادی های بنیادین در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می باشد که به روش توصیفی - تحلیلی است. نتایج حاکی از آن است که محدودیت های ناظر بر آزادی های بنیادین در قانون اساسی ایران شامل اخلال در مبانی اسلام، تجاوز به منافع عمومی، مصالح عمومی، اضرار به حقوق غیر و نقض استقلال کشور می باشد. سازوکارهای آزادی های بنیادین در قانون اساسی ایران تامین آزادی های مشروع و مصرح در قانون اساسی توسط دولت و عدم جواز سلب آزادی ها حتی با وضع قوانین می باشد. تمایز آزادی های بنیادین با سایر حقوق مندرج در قانون اساسی در راستای حمایت از شخصیت انسانی می باشد.

کلیدواژه ها:

آزادی های بنیادین ، محدودیت آزادی های بنیادین ، آزادی مذهب ، آزادی اندیشه ، آزادی بیان