مدل حکمرانی اطلاعات مکانی در توسعه پایدار شهری

تحول دیجیتال در دهه ی اخیر، مفهوم حکمرانی شهری را از الگوی سنتی داده گریز به سمت رویکردهای داده محور سوق داده است. در این میان، اطلاعات مکانی (Spatial Data) و سامانه های زیرساخت داده های مکانی (SDI) به عنوان شالوده ای حیاتی برای تصمیم سازی در حوزه ی برنامه ریزی شهری و توسعه ی پایدار، نقشی فزاینده یافته اند. با وجود پیشرفت های فناورانه، چالش اصلی در شهرهای ایران نه کمبود داده، بلکه ضعف در مدل حکمرانی اطلاعات مکانی و عدم وجود سازوکارهای هماهنگ بین دستگاه های متولی است. این مقاله با رویکردی تحلیلی اسنادی، به تحلیل ساختارهای موجود حکمرانی داده ی مکانی در سطح بین المللی و ملی پرداخته و ضمن تبیین تجربه های موفق (مانند اتحادیه ی اروپا، سنگاپور و کره ی جنوبی)، ظرفیت های بالقوه ایران برای گذار از وضعیت جزیره ای داده به مدل یکپارچه ی حکمرانی اطلاعات مکانی را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که دستیابی به این هدف مستلزم سه محور کلیدی است: یکپارچگی نهادی، شفافیت داده ای و مشارکت ذی نفعان محلی. در نتیجه، مدل پیشنهادی این پژوهش، با تکیه بر ادبیات حکمرانی خوب، ساختار سه سطحی تصمیم سازی (ملی، شهری، محلی) را پیشنهاد می دهد تا بستر به کارگیری اطلاعات مکانی در تحقق توسعه ی پایدار شهری فراهم شود.

کلیدواژه ها:

اطلاعات مکانی ، حکمرانی داده ، توسعه پایدار شهری ، مشارکت داده ای ، شفافیت نهادی