ارزیابی سیاست های شهرداری قائمشهر در راستای کاهش تولید زباله های پلاستیکی

هدف این پژوهش، ارزیابی کمی و کیفی سیاست ها و اقدامات شهرداری قائمشهر در زمینه کاهش تولید در مبدا (Source Reduction) زباله های پلاستیکی است. مدیریت پسماندهای پلاستیکی به عنوان یک چالش زیست محیطی عمده در شهرهای شمالی ایران، ضرورت شناسایی و رفع موانع دستیابی به مدیریت پایدار را ایجاب می کند. در این مطالعه از روش تحقیق مختلط (کمی-کیفی) توصیفی-تحلیلی استفاده شد. جامعه آماری شامل ۱۸۵ نفر از شهروندان و اصناف و ۱۵ نفر از خبرگان شهری بودند. داده ها از طریق پرسشنامه لیکرت و مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری و با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و آزمون فریدمن تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که سیاست های موجود عمدتا بر «پردازش انتهای خط» (مانند طرح RDF) متمرکز بوده و فاقد راهبردهای موثر برای کاهش تولید در مبدا هستند. آزمون فریدمن، "ضعف در فرهنگ سازی و آموزش مستمر شهروندی" (میانگین رتبه: ۴.۷۲) و "عدم وجود سیاست های بازدارنده مالیاتی و عوارضی بر پلاستیک های یک بارمصرف" (میانگین رتبه: ۴.۵۵) را به عنوان مهم ترین چالش های اجرایی رتبه بندی کرد. نتیجه گیری می شود که شهرداری قائمشهر برای کاهش موثر پلاستیک ها، نیازمند تغییر پارادایم از دفع به مدیریت مواد پایدار (SMM) و استفاده فوری از ابزارهای سیاستی اقتصادی و قانونی محلی (Bylaws) به موازات افزایش هدفمند مشارکت و آگاهی عمومی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت پسماند ، کاهش تولید در مبدا ، پلاستیک های یک بارمصرف ، شهرداری قائمشهر ، RDF