پژوهشهای سنجش میزان آمادگی دیجیتال مدیریت شهری مشهد برای دستیابی به شهر «هوشمند» از دیدگاه کارکنان و شهروندان

این پژوهش با هدف سنجش میزان آمادگی دیجیتال مدیریت شهری مشهد برای استقرار شهر هوشمند انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل دو گروه کارکنان مدیریت شهری و شهروندان مشهدی بوده که با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای ۱۸۰ نفر از کارکنان و ۳۸۰ نفر از شهروندان به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی و پایایی آنها با استفاده از روایی محتوایی و آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون های T تک نمونه ای، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و ANOVA تحلیل شدند. یافته های تحقیق نشان می دهد که از دیدگاه کارکنان آمادگی دیجیتال در بعد زیرساخت فناوری در سطح متوسط (میانگین ۳.۱۲ از ۵) قرار دارد اما در ابعاد مهارت های نیروی انسانی (میانگین ۲.۴۵) و قوانین و مقررات (میانگین ۲.۷۸) پایین تر از حد مطلوب است. از دیدگاه شهروندان نیز دسترسی به زیرساخت در سطح قابل قبولی (میانگین ۳.۸۵) قرار دارد اما سطح استفاده از خدمات الکترونیک شهری (میانگین ۲.۵۶) و آگاهی از مفهوم شهر هوشمند (میانگین ۲.۱۸) بسیار پایین ارزیابی شد. تحلیل رگرسیون نشان داد که مهارت های دیجیتال کارکنان قوی ترین پیش بینی کننده آمادگی دیجیتال سازمان است. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که مدیریت شهری مشهد برای استقرار موفق شهر هوشمند نیازمند تقویت جدی زیرساخت های نرم افزاری، انسانی و قانونی است.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، آمادگی دیجیتال ، مدیریت شهری مشهد