تبیین نقش زیرساخت های منابع انسانی و دانش بنیان بر انعطاف پذیری سازمانی در شهرداری های شمال ایران با نقش واسطه ای قابلیت های نوظهور

پژوهش کنونی در نظر دارد تا ضمن واکاوی جایگاه سرمایه انسانی به عنوان منبع محوری خلق ارزش، به تبیین نقش واسط ظرفیت های بازاریابی پویا (شامل قابلیت سنجش بازار و قابلیت مدیریت برند) در مسیر دستیابی به مزیت رقابتی در بستر سازمان های خدماتی عمومی بپردازد. با توجه به ماهیت متلاطم محیطی و پویایی روزافزون انتظارات ذی نفعان در مدیریت شهری، نقش پویایی بازار نیز به عنوان متغیر تعدیل گر در روابط ساختاری مورد آزمون قرار گرفته است. این تحقیق از حیث هدف، کاربردی و در شیوه گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان شهرداری های استان مازندران (به تعداد ۱۵۰۰ نفر) تشکیل می دهند که با استفاده از فرمول کوکران، تعداد ۳۰۶ نفر از ایشان به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه ای استاندارد بود که روایی و پایایی آن از طریق تحلیل عاملی تاییدی، آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد سنجش قرار گرفت. برای تحلیل داده ها و آزمون فرضیات، از تکنیک مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) و نرم افزار SMARTPLS استفاده گردید. نتایج تحلیل ها در بخش مدل اندازه گیری، از برازش و پایایی عالی مدل حکایت داشت. در سطح مدل ساختاری، تمامی فرضیات اصلی پژوهش تایید گردید. به طور خاص، تاثیر مثبت و معنادار سرمایه انسانی بر مزیت رقابتی و همچنین بر هر دو مولفه ظرفیت های بازاریابی پویا (قابلیت سنجش بازار و قابلیت مدیریت برند) مشاهده شد. متعاقبا، این دو قابلیت نیز تاثیر چشمگیری بر مزیت رقابتی اعمال می نمایند. مهم تر آنکه، تحلیل تعاملی نشان داد که پویایی بازار به مثابه یک عامل محیطی، در محیط های پرنوسان، رابطه بین قابلیت های بازاریابی پویا و مزیت رقابتی را به صورت معناداری تقویت (تعدیل) می کند. این یافته ها ضرورت ترویج یک دیدگاه جامع و یکپارچه در شهرداری ها را، که در آن سرمایه انسانی نیروی محرکه اصلی برای توسعه قابلیت های انطباقی و نهایتا تمایز رقابتی در ارائه خدمات باشد، مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، ظرفیت های بازاریابی پویا ، قابلیت سنجش بازار ، قابلیت مدیریت برند ، مزیت رقابتی ، پویایی بازار ، سازمان های خدماتی