چالش ها و فرصت ها برای افزایش اثر بخشی اصلاح فرمولاسیون و غنی سازی مواد غذایی برای بهبود پیامدهای رژیم غذایی و تغذیه ای

بازفرمولاسیون به معنای تغییر در فرآیند یا ترکیب مواد غذایی و نوشیدنی ها می تواند منجر به کاهش ترکیبات بالقوه مضر یا افزایش ترکیبات و ریزمغذی های مفید گردد. وضعیت نامطلوب تغذیه و پیامدهای منفی آن بر سلامت عمومی، موجب شکل گیری برنامه ها و سیاست هایی شده است که هدفشان کاهش مصرف نمک، قند و چربی های ناسالم و افزایش دریافت مواد مغذی برای دستیابی به الگوهای غذایی توصیه شده است. بازفرمولاسیون مواد غذایی فرآوری شده به عنوان ابزاری از سوی صنایع غذایی برای بهبود کیفیت رژیم ها و انطباق با دستورالعمل های ملی تغذیه ای به کار گرفته شده است. این مقاله به بررسی چالش ها، محدودیت ها و فرصت های ارتقای اثربخشی این اقدامات می پردازد. شواهد نشان می دهد بازفرمولاسیون می تواند اثرات مثبتی بر سلامت عمومی داشته باشد (مانند نمونه موفق نمک یددار) اما هنوز ارزیابی های علمی دقیق در این زمینه به ویژه برای برخی انواع بازفرمولاسیون، محدود است. بدین ترتیب برای ارتقای سلامت عمومی بازفرمولاسیون باید در کنار مجموعه ای از سیاست ها و اقدامات مکمل به کار گرفته شود؛ از جمله مالیات و یارانه های غذایی، برنامه های تامین غذا در بخش عمومی، محدودیت در تبلیغ و بازاریابی مواد غذایی، برچسب گذاری جلوی بسته و اصلاح محیط های غذایی به گونه ای که دسترسی، مقرون به صرفه بودن و تقاضا برای مواد غذایی کامل و کم فرآوری افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

اصلاح فرمولاسیون ، رژیم های غذایی سالم ، غذاهای فوق فرآوری شده ، غنی سازی ، صنایع غذایی