سازمان های یادگیرنده و پیاده سازی آن متناسب با فرهنگ بومی سازمان های ایرانی

هدف: استقرار الگوی سازمان یادگیرنده در ایران با چالش عدم انطباق تئوری های غربی با واقعیت های بومی مواجه است. هدف این پژوهش، آسیب شناسی موانع و ارائه یک مدل بومی سازی شده برای استقرار سازمان یادگیرنده در ایران از طریق فراتحلیل کیفی مطالعات میدانی است. روش شناسی: این پژوهش با رویکرد فراترکیب (Meta-Synthesis)، یافته های ۱۳ مطالعه معتبر میدانی و نظری در بازه زمانی ۱۳۸۱ تا ۱۴۰۴ (۲۰۰۲-۲۰۲۵) را که در صنایع مختلف (آموزش عالی، آموزش وپرورش، بهداشت و درمان، نظامی و بخش خصوصی) انجام شده اند، مورد واکاوی عمیق قرار داده است. یافته ها: تحلیل ها نشان می دهد که موانع اصلی شامل «پارادوکس کار تیمی» (ناشی از بی اعتمادی نهادی)، «فرهنگ حفظ آبرو»، «شکاف دانایی-عمل» و «جمود ساختاری» است. یافته ها حاکی از آن است که برخلاف مدل های غربی، در ایران «تعالی فردی» مقدم بر «تعالی سازمانی» است و «سرمایه اجتماعی» نقش کلیدی در تبدیل سرمایه فکری به دانش آفرینی دارد. همچنین مشخص شد که سبک «رهبری ترکیبی» (تلفیق رهبری تحول گرا و تعاملاتی) موثرترین رویکرد برای مدیریت دوران گذار است. نتیجه گیری: مدل نهایی پژوهش، یک نقشه راه سه لایه را پیشنهاد می دهد: ۱) لایه زیربنایی با تمرکز بر «رشد معنوی و توسعه حرفه ای فرد»؛ ۲) لایه میانی با محوریت «رهبری اقتضایی» و خلق «فرهنگ قبیله ای» برای اعتمادسازی؛ و ۳) لایه بیرونی شامل «انعطاف پذیری ساختاری» و «مدیریت محیطی». این مدل بر گذار از رویکردهای سخت افزاری به رویکردهای نرم افزاری و انسان محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بومی سازی سازمان یادگیرنده ، سرمایه اجتماعی ، رهبری ترکیبی ، تعالی فردی ، فرهنگ سازمانی