تاثیر ظرفیت رهبری و انعطاف پذیری استراتژیک بر عملکرد سازمانی با میانجی گری قابلیت دوسو توانی

امروزه، شرکت های تولیدی برای دستیابی به عملکرد سازمانی پایدار، با چالش های متعددی در زمینه ابداع استراتژی های متناسب با الزامات سازگاری بیرونی و یکپارچگی داخلی روبه رو هستند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ظرفیت رهبری و انعطاف پذیری استراتژیک بر عملکرد سازمانی با نقش میانجی قابلیت دوسوتوانی در شرکت هیمالیا انجام شده است. این پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شرکت هیمالیا در تهران بودند (۴۰۰ نفر) که از میان آن ها تعداد ۱۹۶ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده (بر اساس فرمول کوکران) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد بوده و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ تایید گردید. به منظور آزمون فرضیه ها، از مدل تحلیل معادلات ساختاری و تحلیل عامل تاییدی با استفاده از نرم افزار SmartPLS بهره گرفته شد. یافته های پژوهش نشان داد که تمامی فرضیه ها در سطح اطمینان ۹۵% مورد تایید قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن است که ظرفیت رهبری و انعطاف پذیری استراتژیک، هر دو دارای تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد سازمانی و همچنین بر قابلیت دوسوتوانی هستند. مهم تر آنکه، تاثیر غیرمستقیم هر دو متغیر مستقل بر عملکرد سازمانی با نقش میانجی قوی و معنادار قابلیت دوسوتوانی تایید شد. این یافته ها بر ضرورت تقویت قابلیت های رهبری و انعطاف پذیری استراتژیک در جهت بهره مندی از پتانسیل دوسوتوانی و ارتقاء عملکرد پایدار در شرکت های تولیدی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

ظرفیت رهبری ، انعطاف پذیری استراتژیک ، عملکردسازمانی ، قابلیت دوسوتوانی