تاثیر روش های تدریس فعال (بازی محور، پروژه محور و گفت وگو محور) بر انگیزش و مشارکت دانش آموزان

روش های تدریس فعال طی سال های اخیر به یکی از موثرترین رویکردهای آموزشی در نظام تعلیم و تربیت تبدیل شده اند. برخلاف آموزش سنتی، که در آن دانش آموز نقش دریافت کننده ای منفعل دارد، رویکردهای فعال همچون تدریس بازی محور، پروژه محور و گفت وگو محور تلاش می کنند یادگیری را مبتنی بر تعامل، تجربه، مشارکت و تفکر کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر این روش ها بر انگیزش و مشارکت دانش آموزان انجام شده است. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که روش بازی محور با ایجاد فضای لذت بخش و مبتنی بر چالش، علاوه بر افزایش انگیزش درونی، باعث کاهش اضطراب و افزایش احساس شایستگی می شود. در شیوه پروژه محور، مسئولیت پذیری، برنامه ریزی، خلاقیت و مشارکت گروهی تقویت شده و دانش آموزان به دلیل احساس مالکیت بر فرآیند یادگیری، درگیرتر و باانگیزه تر ظاهر می شوند. روش گفت وگو محور نیز از طریق ایجاد فضای تعامل دوسویه، تقویت مهارت های زبانی، احترام به نظرات دیگران و فرصت برای بیان ایده ها، موجب افزایش مشارکت فعال و انگیزه تحصیلی می شود. مرور پژوهش ها نشان می دهد که تدریس فعال نه تنها انگیزش تحصیلی را افزایش می دهد، بلکه منجر به بهبود عملکرد، کاهش رفتارهای انفعالی و افزایش خودکارآمدی تحصیلی می گردد. نتایج این مطالعه بر ضرورت حرکت مدارس ابتدایی به سمت استفاده گسترده تر از روش های یادگیری فعال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، بازی محور ، گفت وگو محور ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموز