تاثیر برنامه ریزی درسی منعطف بر مشارکت و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ابتدایی

در دنیای امروز، آموزش ابتدایی بیش از هر زمان دیگری نیازمند رویکردهای نوین و فعال است تا مهارت های شناختی، اجتماعی و هیجانی کودکان به شکل موثر توسعه یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه ریزی درسی منعطف و روش های تدریس فعال شامل بازی محور، پروژه محور و گفت وگو محور بر انگیزش، مشارکت و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. این مطالعه یک پژوهش علمی مروری و ترویجی است که داده ها از منابع داخلی و بین المللی مرتبط با برنامه ریزی منعطف و روش های تدریس فعال جمع آوری شد و با استفاده از روش های تحلیلی توصیفی بررسی گردید. یافته ها نشان می دهند که دانش آموزانی که تحت برنامه ریزی منعطف و فعالیت های آموزشی فعال قرار گرفتند، مشارکت بیشتری در کلاس داشتند، مهارت های خودتنظیمی آنان تقویت شد و انگیزه یادگیری بالاتری از خود نشان دادند. همچنین، این گروه توانایی حل مسئله، همکاری و تعامل اجتماعی بهتری داشتند و اعتماد به نفس آنان ارتقا یافت. نتایج تحقیق حاکی است که ترکیب برنامه ریزی منعطف با روش های تدریس فعال، اثرات مثبت بیشتری نسبت به هر یک به تنهایی دارد و محیطی امن، جذاب و مشارکتی برای یادگیری فراهم می کند. این پژوهش می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و والدین راهنمای عملی جهت بهبود کیفیت یادگیری، ارتقای مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان و ایجاد محیط آموزشی فعال باشد. یافته ها نشان می دهند که توجه به تفاوت های فردی، نیازهای هیجانی و اجتماعی کودکان و فراهم کردن فرصت یادگیری عملی، نقش کلیدی در ارتقای انگیزش و موفقیت تحصیلی دارد و می تواند به توسعه همه جانبه کودکان کمک کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی منعطف ، تدریس فعال ، انگیزش ، مشارکت ، خودتنظیمی