پیوندهای سببی بین اعتماد به نفس ریاضی و پیشرفت تحصیلی: بینش هایی از مداخلات

اعتماد به نفس در ریاضیات، که اغلب خودکارآمدی نامیده می شود، تاثیر علی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد، همانطور که مطالعات مداخله ای و ارزیابی های مبتنی بر وظیفه نشان می دهند. این مقاله یافته های تجربی حاصل از مدل سازی معادلات ساختاری و آزمایش های میدانی را ترکیب می کند که نشان می دهد مداخلات هدفمند - مانند تجربیات تسلط، ترغیب اجتماعی و آموزش تداعی ضمنی - خودکارآمدی را افزایش می دهند و منجر به بهبود عملکرد ریاضی می شوند. دانش قبلی، خودکارآمدی را پیش بینی می کند (β = ۰.۵۲)، که به نوبه خود مستقیما بر پیشرفت تحصیلی تاثیر می گذارد (β = ۰.۴۳)، و ۳۰٪ از واریانس عملکرد را در دروس حساب دیفرانسیل و انتگرال دانشگاه واسطه گری می کند. داده های طولی اثرات متقابل را تایید می کنند، جایی که خودکارآمدی بالا، پشتکار و رویکردهای یادگیری عمیق را تقویت می کند، در حالی که اعتماد به نفس پایین با اضطراب و اجتناب همبستگی دارد. مداخلات در گروه های سنی مختلف موثر هستند: دانش آموزان ابتدایی از طریق برنامه های چندجزئی که ترکیبی از تاییدات صریح و وظایف رویکرد مبتنی بر جوی استیک هستند، خودپنداره ضمنی تقویت شده ای را نشان دادند که با دستاوردهای پایان سال مرتبط است. تجزیه و تحلیل های دبیرستانی نشان می دهد که تجربیات تسلط به عنوان قوی ترین پیش بینی کننده است و تا ۵۶٪ از واریانس دوره را توضیح می دهد. معیارهای مختص به وظیفه، مانند پرسشنامه های خودکارآمدی حساب دیفرانسیل و انتگرال، عملکرد بهتری نسبت به مقیاس های عمومی دارند و اصل اختصاصی بودن وظیفه بندورا (۱۹۹۷) را برجسته می کنند. چالش ها شامل نابرابری های جنسیتی و عوامل زمینه ای هستند، با این حال یافته ها از مداخلات خودکارآمدی به عنوان شاخص های مقیاس پذیر برای دستاوردهای پیشرفت حمایت می کنند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ریاضی ، پیشرفت تحصیلی ، اثرهای علی ، مطالعات مداخله ای