سنجش اثرپذیری قابلیت توسعه محصول جدید بر اساس متغیر بازارگرایی

تولید و توسعه محصولات جدید، فرآیندی است که همواره به عنوان یک مزیت رقابتی برای سازمان های تولیدی مطرح شده است. فرآیند توسعه محصول جدید، فرآیندی است که در آن یک سازمان کلیه منابع، امکانات و توانایی های خود را در قالب تیم های چندمنظوره جهت ایجاد یک محصول جدید و نوآوری شده و یا توسعه و پیشرفت یک محصول موجود به کار می گیرد؛ به طوری که توسعه محصول جدید به عنوان یک فرآیند اساسی جهت پیشرفت و تجدید سازمان شمرده می شود. از سوی دیگر، فرآیند تولید و توسعه محصول جدید باید به نیاز مشتریان پاسخ مثبت داده و با تکیه بر برتری فناوری و یک بودجه مناسب تخصیص داده شده، یک عرصه رقابتی مناسب برای سازمان ایجاد نماید. توسعه محصول جدید قسمت مهمی از هر تجارت است. امروزه محیط کسب و کارها پویاتر، بازارها رقابتی تر و اولویت های مشتریان پیچیده تر از پیش شده است. جهانی شدن، رشد شتابان فناوری و توسعه ارتباطات، جهان را به دهکده کوچکی تبدیل کرده است. راز ماندگاری کسب وکارها در یک فضای پویا و سیال، سازگاری با الزامات بازارهای فرارقابتی و پویایی های محیطی برای نیل به برتری رقابتی است که دست یابی به آن، نیازمند هم کنشی پایدار میان سازمان و محیط است که با اجرای بازاریابی یعنی بازارگرایی تحقق می یابد. هدف این پژوهش، سنجش اثرپذیری قابلیت توسعه محصول جدید بر اساس متغیر بازارگرایی بوده که در یک شرکت فعال در حوزه فناوری اطلاعات انجام شده است. بر این اساس، دو فرضیه تدوین و بر اساس داده های پرسشنامه ای و تحلیل های آماری با کمک روش رگرسیون، مورد تایید قرار گرفتند. در انتها نیز پیشنهاداتی ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

توسعه محصول جدید ، بازارگرایی