نقش واسطه ای رهبری هوشمند در رابطه ی بین دانش آفرینی سازمانی و ظرفیت انطباق پذیری سازمانی

پژوهش حاضر به نقش واسطه ای رهبری هوشمند در رابطه ی بین دانش آفرینی سازمانی و ظرفیت انطباق پذیری سازمانی پرداخته است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر نوع روش تحقیق اطلاعات توصیفی و از نوع مطالعات تحلیلی است که جمع آوری اطلاعات آن به صورت میدانی از طریق پرسش نامه استاندارد انجام گردید. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیران و معلمان آموزش و پرورش شهرستان ارسنجان به تعداد ۴۶ نفر مدیر و ۱۹۳ نفر معلم (استعلام از آموزش و پرورش شهرستان ارسنجان) در سال ۱۴۰۴ بود. پس از مشخص نمودن تعداد افراد جامعه پژوهش، نمونه این پژوهش از میان مدیران و معلمان آموزش و پرورش شهرستان ارسنجان به روش در دسترس و بر اساس جدول تعیین نمونه گرجسی و مورگان (۱۹۷۰) تعداد (۴۰ نفر مدیر و ۱۲۳ نفر معلم) انتخاب و مورد آزمون قرار گرفتند. در ادامه اطلاعات به دست آمده و با استفاده از آزمون های پیرسون و از مدل سازی معادلات ساختاری بر اساس رویکرد حداکثر درست نمایی تجزیه و تحلیل شد. لازم به ذکر است در این پژوهش از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ در سطح خطای ۰۵/۰ و نرم افزار مدل معادلات ساختاری Amos نسخه ۲۳ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که بین دانش آفرینی سازمانی و ظرفیت انطباق پذیری سازمانی همبستگی وجود داشت و دانش آفرینی سازمانی با مقدار اثر ۶۲/۰ بر ظرفیت انطباق پذیری سازمانی اثر گذار بود. بین مولفه های دانش آفرینی سازمانی و رهبری هوشمند همبستگی وجود داشت و دانش آفرینی سازمانی با مقدار اثر ۶۸/۰ بر رهبری هوشمند اثرگذار بود. بین رهبری هوشمند و ظرفیت انطباق پذیری سازمانی همبستگی وجود داشت و رهبری هوشمند با مقدار اثر ۵۹/۰ بر ظرفیت انطباق پذیری سازمانی اثرگذار بود. متغیرهای دانش آفرینی سازمانی و رهبری هوشمند در حد بالایی توان تبیین واریانس ظرفیت انطباق پذیری سازمانی را داشتند. بنابراین رهبری هوشمند، نقش میانجی گری در رابطه بین دانش آفرینی سازمانی و ظرفیت انطباق پذیری سازمانی را دارد.

کلیدواژه ها:

رهبری هوشمند ، دانش آفرینی سازمانی ، ظرفیت انطباق پذیری سازمانی