تاثیر هوش مصنوعی از طریق اثر واسطه ای به اشتراک گذاری دانش و رفاه کارکنان با نقش تعدیلگر رهبری فناوری بر بهره وری کارکنان (مورد مطالعه: شرکت ملی نفت ایران)

در دنیای صنعتی امروز، بهره وری کارکنان به عنوان عاملی کلیدی برای موفقیت سازمان ها، به ویژه در صنایع پیچیده مانند صنعت نفت، اهمیت فزاینده ای یافته است. هوش مصنوعی (AI) با قابلیت های خود در تحلیل داده ها و خودکارسازی فرآیندها، می تواند نقش مهمی در بهبود بهره وری ایفا کند، به ویژه زمانی که با اشتراک گذاری دانش، رفاه کارکنان و رهبری فناوری همراه شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر بهره وری کارکنان با نقش واسطه ای اشتراک گذاری دانش و رفاه کارکنان و نقش تعدیل گر رهبری فناوری در شرکت ملی نفت ایران انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-پیمایشی و کاربردی بوده و جامعه آماری آن شامل ۸۸ نفر از خبرگان هوش مصنوعی و فناوری اطلاعات شرکت ملی نفت ایران است که به دلیل محدود بودن جامعه، کل آن به عنوان نمونه انتخاب شد. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد شامل پرسشنامه های اشتراک گذاری دانش (کانلی و همکاران، ۲۰۱۲)، بکارگیری هوش مصنوعی (چاترجی، ۲۰۲۰)، بهره وری کارکنان (جاهد، ۱۳۸۵)، رفاه کارکنان (شارما و همکاران، ۲۰۱۶) و رهبری فناوری (ونگ و تنگ، ۲۰۱۴) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SmartPLS و آزمون سوبل انجام گرفت. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق اشتراک گذاری دانش با Z-value=۵.۲۵۲ و رفاه کارکنان با Z-value=۵.۰۸۶) بر بهره وری کارکنان اثر مثبت و معنی دار دارد. همچنین، رهبری فناوری با ضرایب مسیر ۰.۲۱۴ و ۰.۲۵۷ به ترتیب اثر اشتراک گذاری دانش و رفاه کارکنان بر بهره وری را تعدیل می کند. این یافته ها بر اهمیت ادغام هوش مصنوعی با رهبری فناوری و توجه به عوامل انسانی در محیط های صنعتی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، اشتراک گذاری دانش ، رفاه کارکنان ، رهبری فناوری ، بهره وری کارکنان