نقش واسطه ای خودگردانی تحصیلی در ارتباط با حمایت اجتماعی خانواده و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی نقش واسطه ای (تعدیل گرایانه) خودگردانی تحصیلی در ارتباط بین حمایت اجتماعی خانواده و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان اجرا گردید. روش شناسی: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و از نظر هدف، بنیادی بود. جامعه آماری مورد بررسی شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم ناحیه ۷ مشهد بودند که تعداد ۳۰۰ نفر از آنها به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه خودگردانی تحصیلی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵)، پرسشنامه تاب آوری تحصیلی ساموئل (۲۰۰۴) و پرسشنامه حمایت اجتماعی خانواده ثنایی و همکاران (۱۳۸۷) بودند. داده های جمع آوری شده با روش تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که خودگردانی نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین حمایت اجتماعی خانواده و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان دارد (). همچنین، بین حمایت اجتماعی خانواده و تاب آوری تحصیلی، بین حمایت اجتماعی خانواده و خودگردانی و نیز بین خودگردانی و تاب آوری تحصیلی رابطه معنادار وجود دارد (). نتیجه گیری: حمایت اجتماعی خانواده و خودگردانی تحصیلی نقش تعیین کننده ای در میزان تاب آوری تحصیلی دانش آموزان دارد. این یافته ها اهمیت تقویت مهارت های خودگردانی را برای بهره مندی حداکثری دانش آموزان از حمایت های خانوادگی در مسیر موفقیت تحصیلی، برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی خانواده ، خودگردانی تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی