تاثیر سبک های مقابله ای ناسازگار بر افسردگی در فرزندان اول خانواده

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سبک های مقابله ای ناسازگار بر شدت علائم افسردگی در فرزندان اول خانواده بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی روان شناسی فرزند اول خانواده ورودی ۱۴۰۱ دانشگاه های شهر مشهد بود که از میان آن ها ۲۵۰ نفر به روش در دسترس هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه افسردگی بک (نسخه دوم) و پرسشنامه سبک های مقابله ای لازاروس و فولکمن استفاده شد. داده ها با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین استفاده از سبک های مقابله ای ناسازگار و شدت علائم افسردگی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۷، p<۰.۰۱). همچنین نتایج رگرسیون حاکی از آن بود که سبک های مقابله ای ناسازگار توانستند ۴۵ درصد از واریانس افسردگی را تبیین کنند و قوی ترین پیش بین علائم افسردگی به شمار می رفتند. علاوه بر این، ۶۲ درصد از شرکت کنندگان درجاتی از افسردگی (از خفیف تا شدید) را گزارش کردند. یافته ها نشان می دهد که فرزندان اول خانواده به دلیل استفاده بیشتر از راهبردهای مقابله ای ناسازگار در معرض خطر بالاتری برای افسردگی قرار دارند و آموزش مهارت های مقابله ای سازگار می تواند نقش مهمی در پیشگیری از مشکلات روان شناختی این گروه ایفا کند.

کلیدواژه ها:

سبک های مقابله ای ناسازگار ، افسردگی ، فرزند اول خانواده ، سلامت روان ، دانشجویان