تبیین سنجه های طراحی مجموعه گردشگری ساحلی چالوس با رویکرد همساز با اقلیم

طراحی مجموعه های گردشگری ساحلی در شهر چالوس به عنوان یکی از قطب های اصلی گردشگری ایران نیازمند رویکردی همساز با اقلیم و مبتنی بر اصول پایداری است. شرایط خاص اقلیمی این منطقه شامل رطوبت بالا، بارندگی شدید، بادهای غالب و پوشش گیاهی انبوه ضرورت بهره گیری از معماری بومی و طبیعت گرا را دوچندان می سازد. پژوهش حاضر با مرور ادبیات داخلی و بین المللی چارچوبی سه محوری شامل کالبدی، اقلیمی، زیست محیطی، پایداری و اجتماعی-فرهنگی ارائه می دهد. در این چارچوب استفاده از مصالح بوم آورد، تهویه و نور طبیعی، سایه اندازی هوشمند، زیرساخت های سبز ساحلی و مشارکت جامعه محلی به عنوان مولفه های کلیدی مطرح می شوند. تحقیق حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و از نوع کتابخانه ای انجام شده است؛ در این راستا منابع نظری، مقالات علمی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که تلفیق معماری همساز با اقلیم با مدیریت یکپارچه منابع طبیعی نه تنها موجب کاهش مصرف انرژی و حفاظت از اکوسیستم های حساس می شود بلکه تجربه ای پایدار و لذت بخش برای گردشگران فراهم می آورد. این رویکرد می تواند الگویی برای توسعه پایدار گردشگری در سایر شهرهای ساحلی ایران باشد و مسیر جدیدی برای برندسازی مقصدهای گردشگری با هویت بومی و تاب آوری اقلیمی ترسیم کند.

کلیدواژه ها:

طراحی مجموعه گردشگری ساحلی ، همساز با اقلیم ، چالوس