مقایسه درمان دیالکتیکی-رفتاری و شناختی-رفتاری در بهبود تنظیم هیجانی بیماران مبتلا به پرخوری عصبی

اختلال پرخوری عصبی یکی از شایع ترین اختلالات خوردن است که با دوره های مکرر پرخوری و استفاده از رفتارهای جبرانی ناسالم مانند استفراغ عمدی، روزه داری و ورزش افراطی مشخص می شود. یکی از عوامل کلیدی در بروز و تداوم این اختلال، نقص در تنظیم هیجانی است. در نتیجه، درمان هایی که بر بهبود تنظیم هیجانی تمرکز دارند، می توانند تاثیر بسزایی در کاهش علائم این اختلال داشته باشند. دو روش درمانی رایج در این زمینه، درمان شناختی-رفتاری و درمان دیالکتیکی-رفتاری هستند. درمان شناختی-رفتاری بر تغییر شناخت های ناسازگار و اصلاح الگوهای رفتاری تمرکز دارد و به عنوان درمان استاندارد طلایی برای اختلالات خوردن شناخته می شود. در مقابل، درمان دیالکتیکی-رفتاری که ریشه در CBT دارد، با تاکید بر مهارت های پذیرش، ذهن آگاهی و تنظیم هیجانی، به طور ویژه برای افرادی که مشکلات عمیق تری در کنترل هیجانات خود دارند، طراحی شده است. با وجود اثربخشی هر دو روش، هنوز شواهد قطعی در مورد میزان تاثیرگذاری هر یک در بهبود تنظیم هیجانی بیماران مبتلا به پرخوری عصبی وجود ندارد. هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی درمان دیالکتیکی-رفتاری و درمان شناختی-رفتاری در بهبود تنظیم هیجانی بیماران مبتلا به پرخوری عصبی است. یافته های این مطالعه می توانند به درک بهتر مکانیسم های اثرگذاری هر درمان کمک کرده و در انتخاب مداخله مناسب تر برای این بیماران موثر باشند. یافته ها نشان داد تفاوت ها بین گروه آزمایش درمان دیالکتیکی-رفتاری با گروه کنترل معنی دار نبود.

کلیدواژه ها:

پرخوری عصبی ، تنظیم هیجانی ، درمان شناختی-رفتاری ، درمان دیالکتیکی-رفتاری