مقایسه سازوکار ارزیابی صلاحیت کارکنان کلیدی در صنعت بیمه ایران با نظام های منتخب جهانی

یکی از اقدامات اساسی در ارتقای حکمرانی شرکتی و صیانت از حقوق بیمه گذاران، ارزیابی صلاحیت حرفه ای کارکنان کلیدی است. بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران به عنوان نهاد ناظر با هدف ارتقای اعتماد عمومی و حمایت از حقوق بیمه گذاران، آیین نامه شماره ۹۰ را در سال ۱۳۹۴ به عنوان چارچوب حقوقی اصلی در این حوزه تصویب نمود. پس از گذشت یک دهه با بررسی دستورالعمل بروز شده کمیته ارزیابی عملکرد کارکنان کلیدی و عملیاتی صنعت بیمه، چالش ها و ابهاماتی همچون فقدان آیین دادرسی شفاف، فقدان مرجع تجدیدنظر مستقل، عدم شفافیت شاخص های ارزیابی به منظور دادن نمره منفی/مثبت و مواردی از این دست قابل مشاهده می باشد. این مقاله با بررسی استانداردهای Fit & Proper در اتحادیه اروپا، انگلستان، استرالیا، و ایالات متحده آمریکا، به تعریف KPIها و ارائه پیشنهادهایی به منظور همسویی بیشتر با استانداردهای جهانی و رفع دغدغه های فعالین و خبرگان صنعت بیمه می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد الزام به تنوع صلاحیت ها در ترکیب هیات مدیره، تدوین شاخص های کمی قابل سنجش مبتنی بر ریسک، پیوند ارزیابی ها با حاکمیت شرکتی، مدیریت ریسک سازمانی و توانگری مالی، مدت دار بودن تاییدیه های بیمه مرکزی و مشروط کردن تمدید به آموزش، تدوین آیین دادرسی اداری ویژه صلاحیت مدیران، آموزش اعضای کمیته و کوتاه کردن زمان رسیدگی به پرونده ها، از جمله مواردی هستند که می توانند به استانداردتر شدن رویه احراز صلاحیت کارکنان کلیدی و عملیاتی کمک نمایند.

کلیدواژه ها:

آیین نامه شماره ۹۰ ، دستورالعمل کمیته ارزیابی عملکرد کارکنان کلیدی و عملیاتی صنعت بیمه ، Fit & Proper ، نمره منفی